Geschreven door Frans Nefs in 't Alters dialect.














           ’t Èd effe geduurd
  
Hij was zomar ’n stukske gaon lope nao ’t middagete en hij had ’r flienk de pas in. 
Hij wast ’r z’neige wel van bewust, dà à ge wijd weg lopt, dan mott’ok wijd t’rug.  
Mar hij had ’t naor z’n zin en zo waart ie al bijna aon Fort Rover terechte gekomme. 
Ast ie daor in de buurt was dan liept ie altij lengst ’t kuierpadje.  
Bij ’t stenenheul stong ie dan stil of soms gingt ie naor beneje. 
As kind al kwamt ie daor en dan spulde ze sewijle lekker in ’t waoter en speerde ze mekaore nat; 
liepen over de balke onder ’t heul deur en klomme wir naor bove om de tocht nog ’s ’n kirke 
over te doen.  Dad heul bleeft ’m altij trekke. Toent ie daor dan ok was aongekomme ging ie op de 
glooïng wà naor ’t woter zitte kijke.             
Hij was nou al ’n  jaor of vier alleen. Net mee pesjoen, was z’n vrouwke ’m komme te ontvalle. 
’n Jaor goed gesukkeld en uiteindelijk de strijd, verlore,  zoas dà nog al dikkels gaot.
’t Woord ‘misse’ is te klein om aon te geve hoe dà ge d’r voorstaot as oew maotje - waor ge meer as 
veertig jaor lief en leed en ’n huisouwe mee gedeeld et - weg komt te valle, mar ’t leve gao deur en 
langzaom probeerde dan wir overend te kriffele en oe ’n weg te baone in deze nieuwe vorm van leve. 
Toen’t ie wir aonstalte maokte om z’ne kuier te vervolge en naor bove kwam gekrope,  
kwam daor net ’n vrouwke mee ’n Duitse herder aon de lijn aongelope. 
,,Edde onder ’t heul deur gelope?” begroette z’m.

,,Ee … neie ’t zou ok nie mir gaon ok, denk’k, want die stapbalke zijn d’r nie mir.”En zij wir: 
,,Ik heb dà as kind ooit ’s tien kere achter mekaar gedaon, mar ’t hielp d’r nie aon…” Waoraon dà’t had 
motte helpe bleef nog effe de vraog.Affen zo kwame ze aon de praot en zo kwamt ie d’r ok achter 
dà zij ok jeugdherinneringen aon ’t ophaole was.Ze woonde in Prinsebeek zee ze, mar ze kwam van Altere 
en dan gaod dà zo van: ..Waor woondene gij dan en van wie zijde gij d’r dan eene?” en  ,,O… al zes jaor 
weduwe”  en ,,’t Is wel ’n hele mooien hond, ee. Hoe heet ie?” Ge kun ’t gelove of nie.  
Ze kuierde saomen op. Hij hoefde nie terug te lope, zee ze. Ze brocht ’m mee d’n auto thuis 
,,Die staot hier vlakbij op dà perkeertereintje.” En bij hem thuis: ,,Ik gaon ’n bakske koffie zette en 
dan kunne me ’t nog ’s uitlegge … ”Neie, zij aar ’t nie zo getroffe mee d’r vent ,,’t Was ’nen bullebak 
van ’nen vent. Hij was iets hoogs bij de pliesie gewiest, mar gelukkig è’k  d’r drie leuke jonges aon 
overg’houwe en kleinkinders netuurlijk …” 
Vorige jaar zomer kwam ik ze tege bij Fort Rover en toen kreeg ik ’t hele verhaol. Anders zou ik ’t ok nie 
kunne wete netuurlijk. Ze ware ondertusse vijf jaor bij mekaore.,,En”, zee ze, ,, ’t et effe geduurd, mar ’t is uit gekomme, dà spelleke dà me hier as kind emme gespuld, want toen zeeje ze: ,À ge tien keer 
onder ’t heul deur rent, dan kregde laoter ’n beste vent’ en nou è’k ’m, en ik woon lekker nog t’rug op Alteren ok”

***********