Woordje vooraf.
Hetgeen tekstschrijver/componist Frans Nefs in het écht heeft meegemaakt, langgeleden op een zomerse dag in de Efteling, heeft hij in het Halsterens dialect (met citaten in het Tilburg dialect) opgeschreven in onderstaand verhaaltje. Door dit voorval werd Frans al meteen geïnspireerd om ook een liedje te maken. Dat liedje uit 1973 heet "Nonne-kus" en staat uiteraard ook op de pagina Liedjes en andere teksten



Bulldozers
 (Uit ‘Bietje bij Bietje’ In het Alters dialect. Frans Nefs 2005) 

We ware in d’Efteling en me zate mee de kinders op ’t terras  iets te drinke en effekes uit te ruste.  Twee taofeltjes van ons vandaon zat nog zo’n gezinneke  mee kinders van zo’n drie, vier en zes jaor oud,  of daoromtrent dan toch. Alleen de vaoder en de moeder ware eigelijk net ietske te oud vor die jong. Nou ja, dà vonne wij dan en wie zijn wij, dà me daor iets over kunne zegge. Mar me wiere al gauw uit de droom geholpe.  

Gearmd kwame d’r drie vrouwe van enig gewicht aongelope. Aan d’r gekwebbel te hore waren ’t Tilburgse of toch daor uit dieje buurt tenaostebij vandaon. ”Kek ’s wie daor zit … Asse kèèke nie kèèke ...  Dè ’s toch dieje kapelaon? Die is toch mì dieë non d’r tussenôôt genaaid”. Fluistere konne ze ok al nie. Om d’r toch mar zeker van te zijn over wie ze ’t hadde, draaide ze d’r eige nog is om, om nog ’s goed te kijke. ”Jao … dè  zen ze … en dan nog drie keinder … och errem de bluujkes …”            

Zo bleve ze nog eve staon gaope. Schuddend mee d’r dikke koppe en konte vervolgde de drie d’re weg, ongetwijfeld wijer roddelend  over de ’schaand..’ en zo. De drie bulldozers hadde wezelijk  ’n puinhoop achtergelaote. Moeder brulde en de oudste van zes wies nie waorom en raokte in paniek. Vaoder had ze ’t liefst ’n terrastafeltje naor d’r dikke koppe gemieterd. Hij sloog zo hard mee z’n vuist op taofel, dat ’r ’n kommeke deur de lucht vloog mee ’n staert koffie d’r nog achteraon. 

Na ’n tijdje hervonne ze d’r eige wir ’n bietje en de man draaide z’n eige naor ons om: ”Sorry hoor, maar dit is niet de eerste keer dat we zoiets meemaken. ’t Is inderdaad zo als ze het zeggen, maar dit is toch ons leven. En we zijn toch een flink eind uit de buurt gaan wonen, maar hier mag natuurlijk iedereen komen..””Och,” zee ik,  ”lomp zijn doet alléén mar pijn bij ’n ander zie je weer wel. Wees nou maar blij dat U ze niet meer de absolutie hoeft te geve. Ik zou ’t nie kunnen.” 

We zijn nog eve mee mekaore blijve praote, vor dà ieder zijns weegs wir ’t park inging. De bulldozers zijn me nie mir tegegekomme - d’n Efteling is gelukkig nog al groot - en hopelijk ’t andere gezin ok nie. 

’s Anderedaogs schreef ik  de Nonne-kus, ’n liedje dà me ok zijn gaon speule en zinge bij de Glacis.